reis langs Muntenbuurt

Ik begon mijn reis door het Willemskwartier, de Muntenbuurt, de Landbouwbuurt en de Kolping in de Thijmstraat, de langste straat van Nijeveld. De Thijmstraat heeft een eigen karakter omdat die dichtbij een spoorlijn ligt. Dat geldt voor veel straten dichtbij spoorlijnen in Nederland. Er wonen veel mensen en elke vierkante meter van deze straten telt, speciaal in het centrum.

Multibevolking Willemsweg

De oude huizen met verdieping aan de linkerkant van de Thijmstraat zijn niet echt mooi. Op het einde van de straat zie ik de nieuwe woningen, bruin-kleurig, met kleine voor- en achtertuinen, zo typerend voor Nederland. Op het einde sla ik linksaf met de fiets. Ik kom op het Beetsplein aan, helemaal omringd met kleine huisjes. In het midden ervan een grote speeltuin voor kinderen. Het kleine jongetje met wie ik spreek, vertelt dat hij van de zomer in het zwembadje zwom. Dat was erg leuk. Ik heb al vaker mooie speeltuinen voor kinderen in buurten gezien. Daarom verbaast het mij om te midden van de beetje sombere huizen bij mensen vooral bezorgdheid te zien. Op de kruising ga ik rechtsaf de Willemsweg op. Eerst zie ik alleen wat grijze, identieke woningen maar verderop ziet het er anders uit. Kleuriger en drukker. Aan beide kanten zijn er Chinese, Turkse, Indische bars, restaurants en winkels. Een groep mannen staat op het trottoir met elkaar te praten. Ik ga de Turkse winkel binnen en koop lekkere, zoete dadels. Hier zijn exotische producten te koop, kun je lekkere maaltijden eten en ook nog naar de kapper gaan. Ik ga door via de Genestetlaan en Jacob Catsstraat naar de Da Costastraat. Hier vind ik de grijze en identieke huizen een beetje triest. Maar de ramen erin zijn mooi, met name een collectie beeldjes van katten en giraffen op een vensterbank. De bewoners van dit huis houden van dieren. Dat vind ik zo interessant van Nederland.

Moderne Ploegstraat

Ik rij over de kruising Groenestraat-Muntweg. De laatste is als een oäse van rust.  Aan beide kanten staan heel verschillende oude huizen, sommige met balkons en grote ramen. Daarna ga ik de smalle Sikkelstraat in en zie alleen lage, grijze gezinswoningen. Drie jongeren spelen met een bal. De bebouwing in deze buurt is bijna overal dezelfde. Ik ga door de Gaffelstraat naar de Landbouwstraat. Aan de rechter kant van deze straat ligt de spoorlijn naar Den Bosch. Het is er desondanks rustig. Ik ga verder via de Muntweg naar de Florijnstraat. De huizen met verdieping en met balkons en terrassen zijn mooi. Aan de Daalderstraat ligt een speelplaats waar kinderen spelen met een bal en fietsen.
Maar het moderne Nederland zie ik in de Ploegstraat, dichtbij het Goffertpark. Ik denk dat de mensen hier met veel plezier wonen. In één van de ramen van een groot, zes verdiepingen tellend appartementencomplex, zie ik een hele familie. Ouders op de bank. Kinderen die met elkaar spelen. Ik kan bijna alles zien. Dit is typisch Nederlands.
Ploegstraat juni4 (1)

De grijze Kolping

Op de Muntweg stop ik even dichtbij de huizen tegenover het Goffertpark. Hier staan mooie gezinswoningen met veel bomen en planten. Dat vind ik echt mooi in Nederland. Even later rij ik de Leo XIII straat in. De grijze, kleine huizen met rode ramen en deuren, wekken vooral een trieste indruk. In de Kettelerstraat zie ik een vrouw met een lange jurk en een sjaal. Zij gaat net naar binnen met haar boodschappen. De Kolpingstraat, de langste van deze buurt, is breder maar de huizen zijn er hetzelfde – klein en grijs. De monotonie wordt alleen doorbroken door Cafetaria ‘Kolping’ maar ik zie er niet veel klanten. Een groepje buren zit op de bank. Ze drinken bier en praten met elkaar. Op de tuinmuurtjes zie ik kleurige graffiti. Maar de grijze indruk van deze buurt blijft hangen.

van Tatiana Leda, een Poolse vrouw uit Bottendaal

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *